นานแล้วนะที่เราจากกันฉันยังคงต้องเจ็บปวดอยู่เสมอ...
เมื่อนึกถึงเรื่องราวของเรา
มีบางคนบอกฉันว่าให้ฉันเขียนเรื่องของฉัน
ผ่านกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้ ตอนแรกฉันไม่สนใจเพราะ
ไม่อยากจะนึกถึงความเจ็บปวดที่ผ่านมา แต่วันนี้
ฉันจะเขียน

"เผื่อว่าวันนึงเธออาจจะผ่านมาเจอ และได้อ่านมันและ
รู้ถึงความรู้สึกในใจของฉันบ้างสักนิดก็ยังดี"


ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดีแต่ฉันคิดว่าจุดเริ่มต้นมันคงไม่สำคัญเพราะทุกครั้งมันจะเริ่มต้นด้วยความสุขเสมอ
เราจึงไขว่คว้าที่จะเริ่มต้นแต่ไม่ว่าจะเริ่มต้นยังไงสำหรับ
ฉันมันสำคัญที่จุดจบ

ที่ฉันยังเจ็บปวดกับความรักน่ะไม่ใช่เพราะมันจากฉันไปหรอกนะ ...แต่เป็นเพราะมันยังคงอยู่ต่างหากล่ะ
เพราะฉันยังรักเธออยู่ไง

ถ้าวันนี้เราสองคนต่างหมดรักกันไปด้วยกันทั้งคู่คงไม่มี
ใครต้องเสียใจอะไรมากมายนัก แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยัง
อยู่ในใจฉันที่ทำให้ฉันลืมเธอไม่ได้สักที

จริงแล้วธรรมชาติของความรัก มักจะไม่ทำร้ายใครเพียงแต่มันอาจทำให้ฉันมีความสุข จนลืมนึกถึงความทุกข์
มันมีความจริงอยู่ว่า

...เมื่อวันใดที่มีรักมาก็อาจมีวันที่รักจากได้...

ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามหลายคนหรือแม้แต่ฉันก็ตาม
จึงอดที่จะหลงใหลไปกับมันไม่ได้

เมื่อตอนที่มีรักอยู่ ฉันมักหลอกตัวเองว่า
เพราะเรารักเขามากเขาคงเห็นความตั้งใจหลายอย่าง
ของเรา สิ่งดีๆ ที่เราให้เขา เขาคงจะรับและรักเราตอบ
บ้างไม่มากก็น้อย
และเมื่อเขาตอบรับรักของเรามันจะทำให้เรายึดมั่น
ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเราเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเรา
ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ
นานเท่าที่ใจเราต้องการ

"ความรู้สึกอันนี้แหละคือจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดของฉันเพราะฝืนกฏธรรมชาติ"

ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อน เข้าใจยาก แต่ในความซับซ้อน
มันก็แฝงความเรียบง่ายอย่างที่ฉันนึกไม่ถึง เพราะไม่ว่าสิ่งไหนไม่ว่าเรื่องอะไร

ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฏเดียวกัน

"มันจะเกิดขึ้น ตั้งอยู่แปรสภาพ แล้วก็จบลง"

รักที่สมหวังอยู่กันจะแก่เฒ่าก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้
เพราะวันนึง ไม่ว่าฉันหรือเธอก็ต้องตายจากกันไป
สิ่งสำคัญ จึงไม่ได้อยู่ที่ว่า วันนี้เธอจะอยู่หรือจากไป
สำคัญที่ว่า
....ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน ฉันมีความทรงจำที่ดีดี
ก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อย ฉันก็ยังมีอะไรดีดี
ที่ทำเพื่อเธอ ให้นึกถึงและยังยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้
แม้ว่ามันอาจจะเปื้อนน้ำตาบ้างก็ตาม
แล้วเธอล่ะ ยังคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า...

ถึงวันนี้ ฉันจะยังมีน้ำตาก็คงไม่เป็นไรหรอก เพราะชีวิต
ก็เป็นแบบนี้
สุข ก็อยู่กับฉันไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับฉันไม่นาน
ทุกข์สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
เธอก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน
"เธอทำให้ฉันหัวเราะเธอทำให้ฉันร้องไห้"
เธอผ่านเข้ามา แล้วเธอก็จากฉันไป
"แต่อย่างน้อยเธอก็ทำให้ฉันเข้าใจชีวิตมากขึ้น เติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น"เคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า
ถ้าเราย้อนเวลากลับไปได้เราจะแก้ไขอะไรในชีวิต
...ฉันตอบตัวเองว่า ฉันจะไม่แก้ไขอะไรทั้งนั้นเพระสิ่งที่ผ่านมานั้นทำให้ฉันเป็นฉัน เพราะฉันไม่ใช่ใครและใครก็คงไม่ต้องมาเป็นแบบฉัน วันที่ฉันเจ็บ ฉันก็จะร้องไห้
วันที่ฉันสุขฉันก็จะหัวเราะ และฉันก็เลือกที่จะรักเธอ
แม้ว่าวันนี้

เธอจะจากฉันไปก็ตาม

ฉันจะเก็ยมันไว้สิ่งที่เลวร้ายจะทิ้งมันไป ทำไมนะเหรอ?
ก็ชีวิตคือการเรียนรู้นี่นาห้องเรียนของฉันคือโลกใบนี้
ยังมีอะไรอีกตั้งเยอะ ที่รอให้ฉันพบเจอ
ตราบใดที่ฉันยังหายใจ ขอบใจนะสำหรับบทเรียนของเธอฉันจะจำว่ามีคนอย่างเธออยู่บนโลก
เธอจะยังอยู่ในใจของฉัน

ฉันหวังแค่ว่าวันนึงเธอจะผ่านมาเจอกล่องสี่เหลียมเล็ก ๆนี่
และเธอจะได้อ่านมันไม่ว่าวันนี้จะมีเธออยู่หรือไม่มี
จะมาหรือไปคงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว...
สำหรับฉัน

ยังจำได้ไหมเธอเรียกกันว่า "Restart"