และแล้วรถไฟฟ้าก็ไม่ใช่รถเมล์ที่จะตะโกนบอกให้โชเฟอร์จอดก่อนได้เหมือนรถเมล์
นี่เป็นโอกาสของผมแล้วใช่ไหมเนี่ย...ผมตื่นเต้นน่าดู
เอื้อมมือไปหยิบมือถือไว้ในมือ
แล้วเตรียมคำพูดต่างๆนาๆเพื่อจะรอรับสายจากเธอ
....ใช่ เธอทำมือถือหล่นเอาไว้
ผมนึกจนถึงกระทั่งว่าเรานัดเจอกันเพื่อคืนมือถือให้เธอที่ไหนดี
หลังจากเจอกันเล้วเราจะได้ไปทานข้าวด้วยกันรึเปล่า
แล้วจะยังติดต่อกันมั้ย
ผมเฝ้ารอโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อ...และเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ผมก็ผิดหวัง ครับ ไม่ใช่เสียงเธอ แต่เมื่อผมฟังต่อไป
สิ่งที่ผมได้ยินทำให้ผมรีบลงจากรถไฟฟ้าและต่อแท็กซี่ไปรพ.ทันที
...เสียงที่ผมคุยด้วยเมื่อกี้เป็นเสียงนางพยาบาลคับ
เขาโทรมาบอกว่าพ่อเธอป่วยหนัก และรู้จักเบอร์นี้เบอร์เดียว
ก่อนเข้าห้องเยี่ยมเขาให้ปิดมือถือ
ผมก็ปิดแล้วผมก็ไม่สามารถเปิดได้อีกเพราะติดรหัสล็อกคับ
ผมหมดหนทางที่จะสื่อสารกับเธอแล้วคับ
ต่อมา ผมไม่รู้จะติดต่อกับเธอได้อย่างไร ผมรับเป็นเจ้าของไข้
และดูแลค่ารักษาพยาบาล รวมทั้งอนุญาตผ่าตัดแทนเธอจนเสร็จเรียบร้อย
แต่เมื่อผมมาเยี่ยมเธอพาพ่อเธอไปแล้ว
...ผมคิดในใจแล้วผมจะเจอเธอได้อย่างไรเนี่ย
แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
เธอโทรเข้ามือถือผม
เธอบอกว่าเธอได้เบอร์มาจากรพ.ที่ผมให้ไว้ติดต่อ
สำเร็จ..ใช่ครับเรานัดกัน
เรานัดเจอกันที่ร้านกาแฟที่สถานีรถไฟฟ้าแห่งหนึ่ง
ที่เราเจอกันเป็นประจำมา3ปีแล้ว...ครับ...
ใช่..!!เราเห็นกันมาสามปี
ผมคืนมือถือให้เธอ
แล้วแยกกันกลับบ้าน
ต่อมาเธอโทรมาอีกครับ คือวันนั้นเราตกลงเป็นเพื่อนกัน
ผมเห็นเบอร์อื่น ผมจึงถามว่าเบอร์ใคร
...เธอบอกว่าเบอร์คู่หมั้น...เธอจะชวนผมไปงานแต่งงาน
เรานัดเจอกันเพราะเธอจะแจกการ์ดเชิญผม..ระหว่างมื้ออาหารเราคุยกัน..
เธอบอกว่าเธอรู้จักเขาบนรถไฟฟ้าที่เจอผมนั่นแหละ
เธอมองหน้าผมแล้วยิ้มขำๆ
เธอบอกว่าเธอมีอะไรจะสารภาพกับผม แล้วเธอก็บอกว่า..
..เธอแอบมองผมมาสามปีแล้ว แต่ผมไม่เคยมองเธอเลย
เธอเห็นผมเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง...แต่เขาคนนั้นกล้ามองเธอ
และกล้าคุยกับเธอจนมีวันนี้แหละ
...เธอเล่าด้วยรอยยิ้ม อย่างคนไม่คิดอะไร
เพราะเธอกำลังมีความสุขกับคนที่รักเธอ
แล้วเธอก็ตัดสินใจแล้วว่าหนึ่งปีที่รู้จักเขา
หลังจากแอบมองผมอยู่สองปี
มันเพียงพอที่จะทำให้เธอแน่ใจว่าเธอก็รู้สึกรักเขา...
เธอตาเป็นประกายด้วยความสุขตลอดการสนทนา
..ผม..ในเวลานั้นอิ่ม.....เลยคับ
มาถึงขนาดนี้แล้วผมจะกล้าพูดออกไปได้อย่างไรว่า
ตลอดเวลาสามปีที่ผมมองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟฟ้านั้น
ก็เพื่อที่จะได้เห็นเงาของเธอที่สะท้อนอยู่ในกระจกหน้าต่าง
..คับ..ผมไม่พูดมันออกไป..และได้แต่ยิ้มให้เธอ..
..แล้วมองดูเธอจากไป..
ด้วยแววตาที่เป็นประกาย..คับ..แต่ประกายของผมเป็นประกายที่เกิดจากน้ำตาที่ซึมออกมาจากขอบตา
**ถ้ารักใครอยู่อย่าอายที่จะบอก...อย่างน้อยเขาก็ได้รับรู้แต่ต่อจากนั้นจะเป็นไง.....
ก็ช่างมันเถอะ**
