วันนี้เป็นวันที่รู้สึกแย่ที่สุดเลย

วันนี้ทีแรกคิดว่าจะเป็นวันที่สบายๆเพราะหัวหน้าไม่อยู่ แต่ว่า.......มันกลับไม่ใช่อย่างที่คิดไว้เลย

เวลาประมาณ 11.40 น.คุณแม่โทรมาบอกว่า "เลย์" ตายแล้ว เลย์เป็นชื่อของหมาของเราเอง หลายคนอาจคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาๆที่หมาตัวหนึ่งตาย แต่สำหรับเรามันไม่ใช่ มันคือสิ่งที่มีค่าในชีวิตได้ขาดไป

จำได้ว่าเราได้หมาตัวนี้มาในวันเกิดของเรา ตอนนั้นเราพึ่งเรียนอยู่ที่ปี 2 มีเพื่อนที่รู้ใจคนนึงเขาให้มา เขารู้ว่าเราชอบและรักหมาขนาดไหน นับว่าเป็นของขวัญที่ชอบมากที่สุดในชีวิตและรักมากที่สุดเลยแหละ

เราตั้งชื่อมันว่า "เลย์" เป็นรหัสลัพธ์บางอย่างของคนสองคนที่รู้กัน ตอนนั้นเราเช่าอพาร์ตเม้นต์อยู่ ที่แน่ๆเจ้าของอพาร์ตเม้นต์เขาห้ามนำสัตว์มาเลี้ยงในห้อง แต่เราก็แอบเอาเข้ามาเลี้ยงจนได้

ทุกๆตอนเที่ยงเพื่อนๆจะไปทานข้าวกันแต่เราไม่รีบกลับห้องเพื่อที่จะไปเอาอาหารให้มันกิน แต่มันน่ารักมากเลยนะ มันไม่เคยงอแงไม่เคยร้องแม้แต่นิดเดียวตลอดเวลาที่อยู่ในห้องสี่เหลี่ยม แต่มันชอบทำหน้าเศร้าๆเวลาเรากลับมาห้องช้า

มันเป็นหมาที่ไม่เหมือนหมาตัวอื่นที่เราเลี้ยงมา มันแสนรู้มาก เข้าใจภาษาคนมาก และมันจะไม่กินอาหารที่ไม่สะอาด ไม่สุกด้วย อนามัยจัดมากเลยแหละ

เราเลี้ยงมันอยู่ในห้อง ต้องเข้าเรียนสายตลอด 2 อาทิตย์ก็เลยเอาไปฝากให้แม่เลี้ยงไว้ให้และเราก็กลับบ้านบ่อยๆเพราะคิดถึงเจ้าเลย์มาก มันคือความรู้สึกผูกพัน ทุกคนในครอบครัวของเรารักมันมาก ดูแลมันเหมือนสมาชิกในครอบครัว

บ่อยครั้งที่เวลานั่งทานข้าว มันก็จะต้องไปกินข้าวๆพร้อมทุกคนที่บ้าน และถ้าครั้งไหนที่กับข้าวมันหมดมันจะเอาขาหน้ามาสะกิดที่ขาเราแล้วหลับตาปริบๆเป็นที่รู้กันว่า"ข้าวเลย์หมดแล้วนะครับ"มันน่ารักมากจริงๆ วีรกรรมที่น่ารักของมันทำให้คนทั้งหมู่บ้านรักมันอยากได้มันเป็นพ่อพันธ์ด้วยซ้ำ แต่ก็น่าเห็นใจอีกนั่นแหละ เพราะขนาดมันอายุจะ 6 ขวบแล้วมันยังตัวเท่าเดิมเลย เท่ากับตอนที่เอามันมาเลี้ยงใหม่ๆ ตัวเล็กขนยาวๆน่ารักมาก แต่ว่าไม่ยักจะมีสาวๆมาสนใจมันเลยเพราะมันตัวเล็ก

เป็นเวลา 6 ปีได้ที่ครอบครัวของเรามีสมาชิกคือเจ้าหมาตัวน้อยที่น่ารักอยู่ด้วย ถ้าใครที่มีใจที่รักและผูกพันธุ์กับสัตว์เลี้ยงที่แสนรู้และน่ารักอย่างเราจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดีว่า มันผูกพันมากแค่ไหน

แต่..........วันนี้ไม่มีอีกแล้ว....T_T

แม่โทรมาบอกว่ามันโดนหมาของคนข้างบ้านที่ตัวโตกว่ากัดจนตายคาที่ แค่ได้ยินคำนี้ มันเจ็บมากเลยนะ มันเหมือนโดนอะไรมาทิ่มตรงอก ฉันเจ็บมากรู้สึกตัวชาไปหมด และวันนี้ทั้งวันเรายังไม่ทานข้าวเลย มันคงเจ็บมากเลยสินะ.......มันคงเจ็บมาก แม่บอกว่าก่อนที่มันจะไปมันมองหน้าแม่แล้วก็ค่อยๆหลับตาไป.......

เราเสียใจมาก............ที่ไม่ได้เห็นหน้ามันเป็นครั้งสุดท้าย

4 เดือนที่เราไม่ได้กลับบ้านเพราะงานยุ่งมาก แต่.........อาทิตย์นี้ตั้งใจจะกลับแล้ว ตั้งใจจะลางานด้วย ทุกครั้งที่กลับบ้านมันจะวิ่งมารับเราที่หน้าบ้าน มันจะไม่ยอมไปไหนถ้าเราไม่อุ้มมาจุ๊บแล้วบอกว่าคิดถึงจ๊ะ........คิดถึงเลย์มากจ๊ะลูก

แต่ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว...........ไม่มีเลย์อีกแล้ว

อยากได้เลย์กลับมา......

อยากเห็นหน้าเลย์.......

อยากพูดคุยและระบายกับมัน........

ทำไงดี........แม่บอกว่าซื้อมาเลี้ยงใหม่ก็ได้........ไม่ได้หรอก มีเลย์เพียงตัวเดียว ไม่มีอีกแล้ว

คิดถึง เลย์ ลูกรัก หลับให้สบายนะคะ