วันนี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นทำให้รู้สึกทั้งดีและไม่ดี แต่นี่ก็คืออีกวันที่มันผ่านพ้นไป เวลาผ่านไปเร็วจังเลยนะ ทำไมมันเหนื่อยจังเลย ไข้ก็ขึ้นอีกซะงั้น เฮ้อ......เหนื่อยค่ะ เหนื่อยจังเลย

สามวันมาแล้ว ฉันไม่สบายไข้ขึ้นสูงมากแต่ว่าเมื่อวันศุกร์ยังไปทำงานแฮะ ก็พอดีทำไวรัสติดคอมที่ทำงานต้องไปเคลียก่อนที่หัวหน้าจะมาเจอ.....แบบว่าไม่ได้กลัวโดนว่าแต่ว่าไม่ชอบอะไรที่มันค้างๆคาๆหน่ะ

ทุกครั้งเวลาที่ไม่สบาย ฉันมักรู้สึกว่าเหงามากเป็นพิเศษกว่าทุกครั้ง ทำไมหน่ะเหรอ....ไม่มีใครไง คำว่าไม่มีใครสำหรับฉันคือ คนที่ฉันรักที่จะมาอยู่ข้างๆกัน แค่นั้นก็พอ..ไม่ได้เรียกร้องอะไรมากมาย จะแกล้งรักก็ได้.......แต่ว่าเขาหายไปไหน เขาอยู่ไหน

มีเพื่อนหลายคนรู้ว่าฉันไม่สบายแต่ไม่โทรหาพวกเขาเลย ก็ฉันไม่อยากรบกวนใครนี่นา เนี่ยแหล่ะนิสัยเสียที่มีมาตั้งแต่เด็ก ชอบทำอะไรด้วยตัวเอง ชอบเก็บตัวในกล่องสี่เหลี่ยมนี้ แต่ที่รู้ความรู้สึกข้างในของฉัน แปลกเนอะมันต้องการแต่คนที่เรารักอยากได้ยินเสียง อยากได้อยู่ใกล้ นึกถึงหน้าแม่ทีไรก็ร้องไห้ออกมาทุกทีเลย ทำไมหน่ะเหรอ ฉันไม่อยากให้แม่รู้ว่าฉันไม่สบาย ไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง........แต่ฉันคิดถึงแม่จัง

ไม่ได้กลับบ้านมาแล้ว 7 เดือน ซึ่งปกติกลับเดือนละครั้ง ทำไมหน่ะเหรอ มีใครบางคนเคยสัญญากับฉันไว้ว่าจะไปทำบุญด้วยกัน รู้ไหมว่าตั้งแต่เกดิมาไม่เคยไปทำบุญกับผู้ชายคนไหนเลยหน่ะ และนี่ก็ผ่านมา 7 เดือนที่เขาเลี่ยงมาเรื่อยๆและก็ทำให้ฉันไม่กล้าไปไหน ฉันต้องทำตัวให้ว่างทุกๆวันหยุดเผื่อที่เขาจะโทรมาบอกว่าจะมาหานะ เพื่อนๆชวนไปไหนก็ไม่ไปบอกว่างานยุ่ง แต่ความจริงฉันอยู่ห้องคนเดียว ไม่ได้ไปไหน ถามว่าเหงาไหม มันมากกว่าที่จะเรียกว่าเหงานะ ทำไปทำไมนะ

ตั้งแต่วันแรกที่ไม่สบายฉันติดต่อเขาไม่ได้ โทรไปก็ไม่รับซึ่งนั่นคือเรื่องปกติเพราะเขาทำงานแม้กระทั่งในวันหยุด ฉันเคารพในหน้าที่และคนที่ฉันรักมากแต่มันก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้ใช่ไหม ผู้หญิงทุกคนไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอก แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายถึงชอบมองว่าผู้หญิงงี่เง่า แต่ก่อนฉันไม่เคยเข้าใจคำนี้พอโดนว่าบ่อยๆมันซึมซับเข้าสมองแล้วล่ะ ทำไมการที่ส่งข้อความไปมันน่ารำคาญนักเหรอ.....เฮ้อ.......ก็มันมีทางเดียวที่จะทำได้เวลาที่คิดถึงเขา

ผ่านไป 3 วัน เช้าวันนี้วันที่ 4 เขาโทรมาหาฉัน รู้ไหมดีใจแทบลืมว่าตัวเองไม่มีเสียงพูดโทรศัพท์รีบรับสายซะงั้น เขาพูดว่าไงรู้ไหม ....ซึ้งมากสิ.......เป็นไงใกล้ตายยัง.....คนทำงานรู้บ้างสิ นี่พึ่งลงจากเครื่องมาพึ่งกลับจากต่างประเทศ ก็เขาไปไม่บอกแล้วจะรู้ได้ยังไงนะ แล้วก็ถามว่าทำไมฉันไม่ไปหาหมอจะได้หาย ก็ฉันไม่มีแรงแม้จะเดินลงห้อง ทำไมเขาไม่พูดว่าพี่จะพาไปหาหมอไปไหม.....ฉันดูโทรมมากดูตัวเองในกระจก แต่อยากเจอเขามาก อยากคุยกับเขาถึงแม้ว่าเวลาเจอกันทุกครั้งเขาจะแกล้งๆๆด่าๆๆว่าๆๆแต่ฉันมีความสุขนะ

ฉันถามไปว่าตอนนี้อยู่ไหนเหรอ เห็นลงจากเครือ่งก็คงอยู่ไม่ไกลจากบ้านฉัน ฉันจึงถามไปอย่างนั้น เขาตอบว่าจะอยู่ที่ไหนมันไม่สำคัญกับเธอนี่ คำพูดนี้ฉันน่าจะเป็นคนพูดมากกว่าเพราะฉันไม่เคยสำคัญ ครั้งก่อนต้องให้น้ำเกลือนอนที่โรงพยาบาลก็แค่ไม่กี่ชม.แต่เวลาเกือบเดือนเขาโทรมาและไม่มีแม้สักคำที่จะถามว่าเป็นไงบ้าง เขาน่าจะรู้ว่าฉันคิดยังไง เป็นยังไง มันเหนื่อยจังเลย เหนื่อยมากๆ ถ้าเพื่อนๆที่เคยเข้ามาใน blog ของมายด์ประจำ เคยอ่านเรือ่งผู้หญิงคนนึงที่เขาตายเพราะเรือ่งแบบนี้ เรือ่งที่เขาถูกปล่อยให้เหงาตามลำพัง เพราะความรักที่สวนทาง รู้ไหม.........ถ้าไม่มีพ่อกับแม่บางทีที่ผู้หญิงคนนั้นทำฉันอาจมองว่ามันถูกต้องก็ได้ ฉันแค่ไม่อยากที่จะรู้สึกหรือรับรู้อะไรเท่านั้น นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับฉันที่จะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ แต่ที่อยู่ได้เพราะห่วงพ่อกับแม่และน้องชายเท่านั้น เหนื่อยมาก......อาจมีคนที่เขาต้องการเข้ามา อาจมีคนที่เหมือนว่ารักฉันที่ต้องการเข้ามาแต่ฉันไม่ได้รัก ฉันขอโทษทุกๆคนที่ฉันไม่ได้รัก ฉันพยายามแล้ว แต่มันฝืน

ความรักเป็นเรื่องของความรู้สึก มันสั่งหรือห้ามกันไม่ได้ รักสำหรับฉันไม่มีเหตุผลนะว่ารักคนคนนี้ทำไม แค่รู้สึกว่ารักก็พอแล้ว แค่รู้สึกว่าเขามีค่ากับฉันมากก็พอแล้ว แต่เขาเก่งนะที่ทำให้ฉันรักได้ ฉันไม่ได้รักใครง่ายๆตั้งแต่ผ่านเรือ่งราวครั้งนั้นมา ฉันไม่ได้มองความรักเป็นสีดำแต่ฉันแค่ป้องกันใจตัวเองเท่านั้นเองอยากเก็บครึ่งหนึ่งของชีวิตไว้ดีๆบ้าง แต่สุดท้ายฉันก็แพ้.........และก็กลับมาจุดเดิมอีกครั้ง จะทำไงดีนะ เส้นทางนี้ทำไมมันล้าจังเลย............

วันนี้มีโอกาสได้เจอกับพี่ชายคนนึง ต้องขอบคุณพี่เขามากที่เขาทำให้ฉันรู้สึกดีได้ในวันนี้ แต่เขาก็ให้แง่คิดกับเรือ่งความรักเยอะจากประสบการณ์ของเขา เขาเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้มากๆๆมากจริงๆๆโหจนเรียกได้ว่าเซียนเลยอิๆๆแต่ดูท่าทางหน้าตาไม่น่าจะเจ้าชู่นะ พี่ชายคนนี้ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆแต่ไม่ใช่รักนะ พี่เขามีแฟนแล้ว....แค่รู้สึกว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว อย่างน้อยก็มีคนที่มานั่งมองปากปาทองของฉันที่มีรีเทนเนอร์เต็มปาก พูดมับๆๆๆและก็ชอบก้มหน้า ฉันไม่ชอบให้คนมองเวลาฉันเศร้า แต่วันนี้พี่เขาทำให้ฉันยิ้มได้ด้วย.....หรือว่าจะเรียนวิชาเจ้าชู้จากพี่เขาดีน๊า.......แต่คงทำไม่ได้แน่เลยเรา ตราบใดที่ยังรักเขา ฉันคงทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งคิดเรื่องเดิมๆและก็ร้องไห้ปล่อยให้หลับทั้งน้ำตาทุกคืน.....ยังกะเพลงเลยอิๆๆ แต่ยังไงวันนี้ก็มีเรือ่งดีๆผ่านเข้ามาในชีวิตฉันสักเรื่องหล่ะหน่ะหลังจากที่ร้องไห้เพราะความน้อยใจในการกระทำและคำพูดเขาคนนั้น......แค่น้อยใจไม่เคยโกรธและเกลียด เอ.......ไม่รู้พี่ชายของเราเขาจะเบื่อไหมน๊า ฉันยิ่งโทรมๆๆด้วยสิ

อ้อ......วันนี้มีอีกเรื่องพึ่งเกิดขึ้นตอนใกล้หลับ มีผู้หญิงโทรมาหาฉันด้วย ตายละบอกว่าเราไปคบกับแฟนเขาซะงั้น อ้าว......เป็นงงสิคะ ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ไม่เคยคิดไรเล้ย0000เฮ้อ......แย่จังผู้ชายก็ไงๆๆหรือว่าชอบเราก็ไม่รู้นะ แต่ที่รู้สงสารผู้หญิงไม่รู้ใครผิดใครถูก แต่ว่าถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่โทรหาใครหรอกแหมเรือ่งแบบนี้มันเป็นเรื่องของคนสองคนนี่นาว่าไหมคะ ถ้าเป็นฉันก็คุยให้รู้ว่าจะเอาไงก็แค่นั้น เฮ้อ.......ทีแรกว่าจะหลับสบายเพราะได้คุยกับพี่ชายได้ยิ้มบ้างสักวันกลับมีอารมณ์ขุ่นๆขึ้นมาดื้อๆๆก็เราไม่เกี่ยวนี่นา....แต่ช่างเถอะเรือ่งของฉันก็จะเอาไม่รอดอยู่แล้ว นี่ไข้ยังไม่หายแล้วพรุ่งนี้มีงานหลายอย่างที่ต้องตามงานอีกด้วย แย่ๆๆๆชีวิตคนเราต้องทำงานสินะ.......แต่ทำไมฉันรู้สึกไม่มีกำลังใจที่จะทำอะไรเลย แม่คะ........ช่วยลูกด้วยสิคะ หนูเหนื่อยจังเลย

ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากไปอยู่ที่ไกลๆหรือว่าเป็นที่ที่ไม่มีใครรู้จักจัง........ถ้ามีตังค์ตอนนี้จะบินไปนั่งร้องไห้ที่ต่างประเทศคนเดียวดีม่ะ มันน่าจะดีนะเพราะอย่างน้อยเราก็คงไม่ต้องมานั่งมองบรรยากาศเดิมๆแบบนี้ทุกวันนี้

วันนี้นอนดึกนิดนึงเพราะมันนอนไม่หลับจริงๆ............ฉันยังหวังว่าพรุ่งนี้ดอกไม้จะบาน ดอกไม้ดอกนี้จะสดใสเหมือนที่เคยเป็น.........T_T(อยู่ไหม????)

การเดินทางมารักกับเธอ ใจของฉันตีตั๋วเที่ยวเดียว ไม่ได้เผื่อให้ใจได้เดินกลับหลัง เมื่อเธอไม่รักกันแล้วจะให้ฉันทำอย่างไร เมื่อมันสายไปให้ฉันกลับไปเพราะตีตั๋วหัวใจมาเที่ยวเดียว................การเดินทางที่มีเที่ยวเดียว มันเป็นไงเธอรู้ไหม ก็คือเขาเลือกไว้แล้ว.......