มันเป็นความจริง......(หรือ)!!!

สิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวัน

เราก็คิดอยู่ว่าเราก็ต้องเห็นอยู่แบบ นั้นต่อไป ไม่เคยคิดว่าสิ่งนี้มันสำคัญ

ไม่เคยเห็นแม้แต่ค่าของมัน เหมือนกับการที่เราเห็นหน้าใครอยู่ทุก วัน
คนๆ นั้นวิ่งตามเราอยู่ทุกวัน ใส่ใจเราอยู่ทุกวัน เราก็มัก จะเห็นแค่ว่า

ใครคนหนึ่งกำลังทำอะไรที่ดูงี่เง่า น่า รำคาญ

จนวันหนึ่ง

ถ้าเราสูญเสียไป เราก็อาจจะ รู้สึกเสียใจบ้าง เราอาจจะต้องการเรียกร้องให้มาเหมือนเดิม
หรือบางทีเราก็อาจจะรู้สึกว่าดีใจที่ได้มี ชีวิตที่ปราศจากความรำคาญ แต่จะมีใครที่เคยรู้สึกถึง
ความรู้สึกของคนที่ให้บ้าง บางทีสิ่งที่เขาทำอยู่อาจไม่ ได้ตั้งใจจะให้คุณรำคาญ
แต่เขาทำไปเพราะเขารักคุณจริง ๆ เหมือน ความรักของพ่อแม่
เหมือนความรักของเพื่อนสนิทของคุณ
เหมือนความ รักของใครอีกหลายคนที่ให้คุณด้วยความจริงใจ
คุณเคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้สำคัญบ้างไหม
คุณเคยคิดว่าคุณดูแลพวกเขาดีพอรึยัง คุณ ให้ความสำคัญกับคนถูกหรือเปล่า
คุณให้ความสำคัญกับคนที่ให้วัตถุคุณ มากกว่าความรู้สึกที่ดีหรือเปล่า

สิ่งที่สำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตา แต่ต้องมองด้วยหัวใจ

แต่เรามักไม่มีเวลาพอที่จะใช้หัวใจมอง เรามองอะไรแค่ฉาบฉวยแล้วก็ตัดสิน
เรามองดูความรวยความจนของคนที่สิ่งของ ที่เขาใช้
เรามองความดีของคนตรงที่เขาแสดงให้เราเห็น เรามองอะไรหลาย อย่างด้วยตา
แล้วเราก็ตัดสินคนเพียงแค่เวลาไม่เกิน 5 นาทีและถ้าเป็นเช่นนี้ . .
เราก็ต้องสูญเสีย มิตรที่ดีไปเพียงเพราะเราอ้างว่าไม่มีเวลา
เราไม่มีเวลาก็ต่อเมื่อเรา ไม่สนใจ เราไม่ให้ความสำคัญต่อสิ่งนั้น ต่อคนๆ นั้น

ถ้าลองมองย้อนดู

ทำไมเราถึงมีเวลาทำอะไรมากมายหลายอย่างในแต่ละวัน
ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณลืมไป
ทำไมคุณไม่ ลองให้ความสำคัญกับคนที่หวังดีกับคุณแต่คุณไม่เคยมอง
อย่าปล่อย ให้มิตรภาพดีๆ ต้องมีรอยร้าว

เพราะเมื่อวันหนึ่งถ้าต่างคนต่าง ไป
เราจะได้จากกันด้วยความรู้สึกที่ดีดี
และเราจะได้ไม่รู้สึก เสียดายวันเวลาที่ผ่านๆ มา