ทุกวันนี้พยายามหาอะไรทำเพื่อที่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้ออกจากความคิดความรู้สึกเดิมๆ อยากมองออกไปข้างนอกบ้าง อย่างที่ใครๆเขาทำกัน
อยากไปเที่ยวทุกวันสุดสัปดาห์ อยากหัวเราะเฮฮาแบบสุดๆที่ไม่สนใจคนรอบข้าง อยากนั่งรถรอบกรุงเทพฯในยามผู้คนหลับสนิท แต่ทำไมฉันไม่ทำ หรือเพราะอะไรฉันถึงทำไม่ได้
บ่อยครั้งที่ต้องมานั่งถอนหายใจในห้องคนเดียว ถามตัวเองว่าอะไรที่ฉันต้องการ คนที่ต้องการที่จะเข้ามาอยู่ข้างๆก็พอมีแต่ทำไมฉันไม่เปิดรับ ความจริงพยายามแล้วนะ พยายามให้โอกาสกับคนที่เขาดี พยายามรักตัวเองให้มาก พยายามไม่เป็นคนเก็บอะไรไว้คนเดียว แต่ทำไมฉันทำไม่ได้สักที
ช่วงเวลาของปี 49 ที่ผ่านมา ถือว่าเป็นปีของความโชคร้ายของฉัน เรื่องทุกเรื่องพบแต่คำว่าผิดหวัง ทุกเรือ่งพบแต่คำว่าทำไม ทุกเรื่องมีแต่คำว่าอยากลืม มีแต่คำว่าเจ็บช้ำ หลอกลวง ฉันตั้งใจและหวังไว้ว่า ปี 50 นี้อะไรคงดีขึ้น แต่เรือ่งของอนาคตเราคงคาดคะเนอะไรไม่ได้หรอก ถึงแม้จะคาดคะเนอะไรไม่ได้ลึกๆๆฉันก็อยากจะมีอะไรที่ดีๆบ้าง แต่เรือ่งที่เจออยู่ตอนนี้มันจะเรียกว่าดีไหมนะ
ต้นปี 50 วันที่ 1 มกราคม 2550 เวลา 05.00 น.มีโทรศัพท์เบอร์ที่คุ้นเคยที่พอได้เห็นแล้ว อาการสลืมสลือจากการตื่นนอนต้องหายเป็นปริดทิ้ง เบอร์ของเขา......เขาโทรหาฉัน เขาตอบรับกลับมา แต่มันก็ไม่ใช่ความบังเอิญหรอก เพราะวันที่ 31 ธันวาคม 49 ฉันได้ส่ง SMS ไปถึงเจ้าของเบอร์นี้ว่าเป็นห่วงมาก จากที่ห่วงตลอดเวลาจนเจอเหตุการณ์ที่อาจมีเรื่องเกี่ยวกับเขา และทุกครั้งที่มีเรือ่งนี้เขาจะโทรหาฉันถามว่าอยู่ไหน อย่าออกไปไหนนะตอนนี้ในเมืองมีเหตุการณ์ที่ไม่ดี รอเขาแล้วเขาจะรีบมา แต่เหตุการณ์ครั้งนี้เขาเงียบ เขาหายไปตั้งแต่วันที่ฉันไม่สบายแล้วน้อยใจ ว่าเขาไม่เคยสนใจกันเลย แต่นั่นมันก็คือความจริงที่ไม่มีเลยที่จะทำอะไรซักอย่างให้ฉันได้แน่ใจและชื่นใจว่าเขารักกัน ช่วงเวลาที่ไม่ได้ติดต่อกัน ฉันคิดไว้ว่าจะลืมจะไม่สนใจ แต่เพราะเหตุการณ์นี้ทำให้ฉันกลับมาเป็นคนเดิม กลับมาอ่อนแอเหมือนเดิม
เขาโทรมาขณะที่ฉันหลับอยู่ เขาถามว่าเบอร์ใครครับ พอดีติดงานอยู่ครับนั่นฉันจะดีใจหรือว่าเสียใจเพราะมันหมายถึงว่าเขาลบเบอร์ฉันออกจากมือถือไปแล้วเหรอ เขาไม่เคยจำเรื่องราวของฉันไว้เลยหรือ ส่วนฉันแม้ลบเบอร์เขาฉันก็ยังจำได้เสมอ ไม่เคยลืม ถ้าตอนที่เขาได้รับ sms เขารู้ว่าเป็นเบอร์ฉันเขาจะโทรกลับไหม แต่ตอนนั้นคิดเพียงว่า ช่างเถอะอย่างน้อยก็ได้คุยกัน จากที่คิดว่าชาตินี้จะไม่ได้คุยกันอีกแล้วตอนที่คุยกับเขา
ทำไมใจฉันตุ๊บๆ
ทำไมปากฉันสั่นๆ
ทำไมน้ำตาคลอเบ้า
ทำไมมีเรือ่งมากมายอยากพูดแต่พูดไม่ออก
ทำไมไม่อยากให้เขาวางสาย ทั้งๆที่ไม่มีเรือ่งคุย
เป็นเพราะอะไรกันนะ..................
หลังจากวันนั้น เขาโทรมาหาบ่อย หรือถ้าคุยไม่ได้ก็จะปิ๊บมามันเหมือนครั้งตอนที่เราพึ่งรู้จักกันครั้งแรกๆ เขาบอกว่าเขาเหมือนเดิม เขาบอกว่าเขามีเหตุผลที่หายไป ซึ่งเหตุผลที่ฟังมันไม่น่าใช่เรือ่งเท่าไรนักแต่ฉันก็ทำเป็นปิดหูปิดตาตัวเอง ฉันทำไปเพื่ออะไรนะ บอกกับตัวเองเสมอว่าพอเสียทีถึงเขากลับมาก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบเดิม แต่มันก็ยังเป็นแบบเดิมอยู่ดี ถึงแม้ฉันจะมีใครเข้ามา แม้พวกเขาจะดีกับฉันขนาดไหน แต่ทำไมเขาคนนี้ที่ร้ายกับฉันมาตลอด ไม่เคยดูแล ไม่เคยพูดดีๆไม่เคยคิดที่จะปกป้อง ดูแลหรือ take care จะมีเวลาให้ต่อเมื่อเขาต้องการอยากเจอ มีเวลาให้แค่เป็นชั่วโมงแต่ทุกครั้งฉันกลับมีความสุขมากขอเพียงได้เจอหน้า ขอเพียงได้คุยเล็กๆน้อยๆ พอเขากลับไปฉันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก
ฉันถามเขาเกี่ยวกับบางเรือ่งเพื่อที่จะดูว่าเขาคิดยังไง จริงจังแค่ไหน และอนาคตของเราจะเป็นไง ผลที่ได้ออกมามันก็ยังว่างเปล่าเหมือนเดิม หรือว่าที่เขาบอกว่าเหมือนเดิม มันคือความว่างเปล่า มันคือสิ่งที่มีและที่เกิดณ ตอนนั้นเท่านั้น เรื่องของเราไม่มีคำว่าอนาคต แล้วฉันจะทำยังไง
มีคนที่เขาต้องการที่จะมีคำว่าเราและคำว่าอนาคตด้วยกัน ทำไมฉันไม่ไป นั่นเพราะว่า ฉันปล่อยมือจากเขาไม่ได้ ฉันเปลี่ยนตัวเองไม่ไหว การเปลี่ยนแปลงและการเริ่มต้นของฉันจะมีก็ต่อเมื่อเขาปล่อยมือและจากไปโดยที่ไม่หวนกลับมา แต่คนเราก็เห็นแก่ตัวเสมอที่หวงของที่เป็นของตัวเองแต่กลับไม่เคยดูแลและใส่ใจของสิ่งนั้นเลย พอคนอื่นต้องการกลับไม่พอใจ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
ที่ผ่านมาฉันเปลี่ยนอะไรๆๆมามากพอแล้ว ถ้าต่อไปนี้ฉันอยากจะรักตัวเองบ้างหล่ะ ฉันจะทำยังไง ในเมื่อ............มันล้าเหลือเกินที่จะจากไปทั้งที่ใจมันอยู่ที่เดิม
29/01/2550
คำที่ใครๆ เขาบอกว่าให้รักใครไป จะได้รักกลับคืนมาเช่นนั้น แต่ที่ผ่านมาไม่มีเลยสักครั้งที่จะได้อย่างที่เขาพูดกัน บางทีกาลเวลาคงจะบอกอะไรให้เรารู้ได้สินะ แต่ตอนนี้ปล่อยไปตามกาลเวลาละกัน สำหรับฉัน "รักจะไม่ใช่การวิ่งตามใครอีกแล้ว" เพราะมันเหนื่อยเปล่า
แม้เหมือนเขาจะกลับบมา แต่ตอนนี้เรือ่งทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วล่ะ ไม่มีอะไรจะดีอย่างที่คิดไว้เลย ช่างเถอะนะ ฉันจะไม่เปลี่ยนตัวเองเพื่อใครอีกแล้วหล่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านเหนื่อยมากเหลือเกิน อยากพักบ้าง อยากพักจริงๆ
ทุกวันนี้พยายามเลิกกินยานอนหลับแล้วหล่ะ สงสารแม่ เพราะว่าเราเครียดไปทำอะไรบ้าๆ ไปก็คงไม่มีใครมาเสียใจกับเราเท่าแม่หรอก (เห็นข่าวดารานักร้องเกาหลีเป็นโรคซึมแล้วฆ่าตัวตายแล้วนึกถึงตัวเองง่ะ ว๋าไม่เอาๆๆกลัวเจ็บ) กลับมารักตัวเองดีกว่า......
ไม่รู้ทำไมนะช่วงนี้แค่อากาศเปลี่ยนนิดหน่อย ก็ไม่สบายขึ้นมาดื้อๆ อาจเพราะเครียดไปสิเนอะ วันพรุ่งนี้ 30 มกราคมจะไปเที่ยวเชียงใหม่นั่งเครื่องไป (อิๆๆหัวหน้าเราสปอร์ตแฮะ) ขอพักสักที
ขอให้ทุกๆวันเป็นวันดีๆของฉันและของทุกๆคนนะคะ *_*
