แล้ววันนี้ก็มาถึง. . .
วันที่ต้องเริ่มนับหนึ่งกับความปวดร้าว
วันที่ต้องอยู่คนเดียวกับความเหงา วันที่ต้องเศร้าเหงาใจ

ก็เตือนตัวเองแล้วอย่าไปรัก
แต่ใจมันทึกทักจะไปให้ได้
พอเจ็บมาแล้วจึงเข้าใจ
ทำตามความคิดใว้คงจะดี. . .

คงไม่ต้องมาปวดร้าวอย่างนี้. . .
คงไม่ต้องมีวันน้ำตาไหล
ไม่รู้ว่าทำไมจึงยอมปวดใจ
ยอมที่จะรักใครบางคนที่ไม่รักเรา

หากวันไหนที่ต้องเริ่มนับหนึ่ง. . .
ให้เริ่มนับสองไปพร้อมกันเลยดีไหม
แล้วสาม. . .สี่คงตามไป. . .ด้วยหัวใจที่มั่นคง

ไม่เคยมีใครไม่ผิดหวังกับความรัก
ไม่เคยมีใครอยากอกหักกับความหวัง
หากรักใครอย่างจริงจัง. . .
แม้ผิดหวังแต่ได้บทเรียนที่ดี
อย่างน้อยเราก็ได้รู้. . .
ความเจ็บปวดจากความรักเป็นอย่างไร

เมื่อมีความรักอีกครั้งใยต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่
ที่ผ่านมารู้แล้วความเจ็บปวดเป็นอย่างไร
ฉะนั้นรักครั้งใหม่. . .นับสอง. . .สาม. . .สี่. . .ไปทีเดียว